Fucking wankers - The Answer
Ξ December 3rd, 2006 | → 1 Comments | ∇ Conciertos, Kafe Antzoki |
Nuevo concierto del año en el Antzoki: nos visitaron los irlandeses The Answer, un grupo con todas las papeletas para ser the next big thing en el mundillo rockero. Es una pena que tal y como está montado el negocio de la música sea casi imposible que grupos de este tipo triunfen.
El grupo está liderado por el Jesús de South Park, un tipo con una voz impresionante y que se gana la vida , aparte de la música, como touroperador, secundado por un gran guitarra, un buen bajo y un fenomenal batería.
El concierto, como esperábamos, poderoso y enérgico, de lo mejorcito que hemos visto últimamente. Personalmente, con Marah, Supagroup y Wolfmother, unas de las grandes sorpresas del último año.
En definitiva, gran bolo con regalito final de Asier, que nos obsequió con un DVD de Marah en Mataró que he estado poniendo esta mañana en la ofi y que debería hacer que Enrike salga de su letargo de una vez por todas. Por cierto, habrá que estar atentos a su peich, www.theanswer.ie
Y como tengo mucho curro y estoy poco inspirado, doy paso a la crónica de Asier, mediante ese gran invento del siglo XX llamado copy&paste:
Erantzun zuzena
Kafe Antzokia entzule leialez leporaino bete zen The Answer talde irlandarren deialdira. Taldeak ere ez zigun hutsik egin baina. Kontestazinoa biribila eta bete-betekoa izan zen. Robert Plant zuzenean ikusterik izan ez dugunok aukera bikaina izan genuen haren keinu eta plantak beste norbaitengan ezagutzeko. Cormac Neeson kantari ileluze prakabarrenzabalak ez zuen zalantzarako biderik ematen; haren katu garrasi, esku keinu zein gorputz astinduek Led Zeppelin zuten inspirazio inondik ere. Paul Mahon serio itxurako kitarra tximaluzeak ere piura rockero oldarkorrez betetako ekitaldia egin zuen: korri batera, korri bestera, orain hankak zabalik kitarrari astinduka, orain bateria ondora igo eta kitarraren masta gora begira jarrita punteo trebe etengabean. Hard rock erakustaldi bikaina, tarteka astunegia ere bai heavy doinuak aspaldi baztertuak nituen honen belarrietarako. Blues ikutudun kantak izan ziren giro latzaren leungarri eta The Faces-en sokako kantu eder batekin amaitu zuten.
Jaialdi ondokoan, betiko ezagunekin solasean, ze ona izan den kontzertua, batzuetan, iritzia hain ahobatekoa denean, neuk ere berdin ikusi ete dudan zalantza izaten dut eta momentuan iritzi argiegirik adierazi ez, entzundakoa ondo asimilatutakoan, hotzean, balioko zerbait esango dudalakoan. Ez dute gauza berririk egiten baina egiten dutena duintasun itzelez egiten dute eta estilo handiz garamatzate denboran atzera. Inpresioa dut dena den, Marah taldeari buruz antzera nioen, talde irlandar honek zeresana emango duela musikaren panoraman.